GLP-1 در حال حاضر بسیار محبوب است، عملا یک "سگ برتر" در زمینه متابولیسم است. اگر درگیر تحقیقات یا کاهش وزن هستید و در مورد آن چیزی نشنیده اید، عملاً از سلام دادن خجالت می کشید.
راستش را بخواهید، وقتی برای اولین بار در مورد آن باخبر شدم، احساس میکردم که مدتها-«خانهدار باهوش» فراموش شده در بدن ما بود. ما عادت داشتیم فقط خودمان را با غذا پر کنیم، و بدن ما مکانیسم پیچیده ای برای کنترل قند و سرکوب اشتها ایجاد کرده بود، اما همه آن را با رژیم های غذایی مدرن "تحت" می گذاشتیم. GLP-1 مانند این است که این خانه دار را به خانه بازگردانید.
این خانه دار چه شکلی است؟
منشا: این یک گلوکاگون-شبیه پپتید-1 است که توسط سلول های L در روده ترشح می شود. در آزمایشگاه ما معمولاً روی آنالوگ های آن مانند ساختار معروف سماگلوتید کار می کنیم.
نیمه-زندگی: این تاثیرگذارترین بخش است. طبیعی GLP-1 طول عمر بسیار کوتاهی در بدن دارد و توسط آنزیم DPP-4 در کمتر از 2 دقیقه تجزیه می شود. معرف های تحقیقاتی مدرن، با جایگزینی اسیدهای آمینه (به عنوان مثال، جایگزینی آلانین در موقعیت 8 با Aib)، طول عمر آن را به چند روز یا حتی یک هفته افزایش داده اند.
شکل: معمولاً یک پودر لیوفیلیزه در یک بطری کوچک و شفاف یا یک محلول تزریقی از قبل مخلوط شده (برای استفاده تحقیقاتی).
گیرنده ها: به طور خاص گیرنده های GLP-1 را هدف قرار می دهد که عمدتاً در پانکراس، مغز و دستگاه گوارش توزیع می شوند.
توانایی های ویژه آن چیست؟
کاهنده قند خون "هوشمند": بر خلاف برخی از داروهایی که با نیروی بی رحم عمل می کنند، تنها زمانی که قند خون بالا باشد پانکراس را تحریک می کند و سلول ها را وادار به ترشح انسولین بیشتری می کند. هنگامی که قند خون طبیعی است، استراحت می کند. این تا حد زیادی خطر ابتلا به هیپوگلیسمی را کاهش می دهد-این بسیار قابل توجه است.
«مهر زدن» اشتها: این چیزی است که مردم بیشتر مجذوب آن می شوند. میتواند از سد خونی-مغزی عبور کند و بر روی هیپوتالاموس تأثیر بگذارد و مستقیماً به مغز شما سیگنال دهد: "من سیر هستم، غذا نخور." این میل به غذاهای پر کالری{3} به طور کامل سرکوب خواهد شد.
«ترمز» تخلیه معده: تحرک معده را کند می کند و باعث می شود غذا برای مدت طولانی تری در معده بماند. بعد از کمی غذا خوردن احساس سیری خواهید کرد و دیگر لقمه دیگری نمی خواهید.
فریب مزایای ظاهری آن را نخورید.
این درمان قدرتمند دارای معایب خود است و همچنین بسیار گران است:
نبرد گوارشی: هنگامی که برای اولین بار از آن استفاده می کنید، بدن شما معمولاً واکنش منفی نشان می دهد. حالت تهوع، استفراغ و اسهال شایع است. برخی از افراد حتی از بوی گوشت احساس تهوع میکنند-بدن شما را مجبور به خوردن علف میکند.
از دست دادن عضلات: این یک دام بزرگ است. برخی از وزن از دست رفته ممکن است عضله با ارزشی باشد. بدون ماهیچه، میزان متابولیسم پایه شما از بین می رود، که قطعا چیز خوبی نیست.
مانع قیمت: چه مواد خام باشد و چه محصول نهایی، فرآیند سنتز پیچیده است، به خلوص بالایی نیاز دارد و قیمت به طور مداوم بالا باقی میماند. آزمایشهای طولانی مدت-بسیار گران هستند.
نگرانی های پنهان: در حالی که اکنون خوب به نظر می رسد، خطرات بالقوه برای پانکراس و تیروئید ناشی از-استفاده طولانی مدت، و همچنین اثر برگشتی پس از قطع، شمشیر داموکلس بالای سر ما آویزان است.
کجا میشه ازش استفاده کرد؟
چاقی و سندرم متابولیک: این میدان اصلی نبرد آن است. این برای تحقیقات در مورد مدل های چاقی و مقاومت به انسولین ضروری است.
محافظت از اعصاب: اخیراً مشخص شده است که تأثیری بر مدل های بیماری آلزایمر دارد، احتمالاً با کاهش التهاب مغز، که بسیار شگفت آور است.
Cardiovascular Benefits: Observing whether it can reduce the risk of myocardial infarction and stroke is currently a hot topic.
مکانیسمهای اعتیاد: مطالعه چگونگی مهار وابستگی به الکل و نیکوتین یک رویکرد نسبتاً غیر متعارف است.
نکات مهم:
اکیداً ممنوع: باز هم، این یک معرف تحقیقاتی جدی است. به خاطر داشتن چهره بهتر، مطلقاً از آن بی رویه استفاده نکنید.
افزایش تدریجی: در آزمایشهای مدل، معمولاً با دوز کوچک شروع میشود و به تدریج افزایش مییابد تا بدن بتواند فرآیند سازگاری را انجام دهد. در غیر این صورت، واکنش بسیار شدید خواهد بود.
شاخص های نظارت: در طول مصرف دارو، قند خون، آنزیم های پانکراس و تغییرات وزن باید به دقت کنترل شوند. به خصوص اگر شدید باشد
درد شکمی رخ می دهد، باید به پانکراتیت شک کرد.
شرایط نگهداری دقیق: این ماده به گرما و نور حساس است. پودر باید منجمد شود و حتی پس از آماده سازی باید در یخچال نگهداری شود. باید در اسرع وقت استفاده شود، در غیر این صورت فعالیت آن به سرعت کاهش می یابد.
یک فکر-فکر برانگیزاننده: اگر ما واقعاً کلید نهایی کنترل اشتها و متابولیسم را پیدا میکردیم، یعنی انسان را کاملاً از غریزه حیوانی "میل به خوردن بیشتر حتی در هنگام سیری" رها میکردیم، آیا باز هم انسان بودیم؟ وقتی «خوردن» دیگر برای بقا نیست، بلکه صرفاً یک فعالیت اجتماعی یا تفریحی است، آیا بدن ما که به زور توسط مواد مخدر تغییر یافته است، واقعاً بر تکامل پیروز شده است یا به آن خیانت کرده است؟ خیلی فکر جالبی است
تگ های محبوب: پپتیدهای با خلوص بالا-GLP-1 5میلیگرم/ویال، چین پپتیدهای با خلوص بالا-GLP{3}}میلیگرم/ویال تولیدکنندگان، تأمینکنندگان، کارخانه
